• İNSAN GİBİ İNSANLARA OLUYOR AYAN

    İNSAN GİBİ İNSANLARA OLUYOR AYAN
    İbrahim Halil DEMİR

    İNSAN GİBİ İNSANLARA OLUYOR AYAN

     

    Artıyor her geçen gün bana karşı zalim ve gaddarlığın,

    Tarih yazmamış henüz adı konulmamış böyle bir kabalık ve barbarlığın.

     

    Beni küstürmek ve yaşarken öldürmek sanki hoşuna gidiyor,

    Aklını başına devşir zira senin de sayılı ömür miadın tükeniyor.

     

    Vicdan ve merhametini kaybetmiş olmuşsun katmerli isyankar,

    Kamburlaşmış belime ha bire yüklüyorsun taşıyamayacağım bar.

     

    Tapmışsın fani dünyanın insanı cehennemlik eden görünmeyen yüzüne.

    Pespembe umutlarımı döndürmüş sün yandıkça yanan küllenmiş ateşlerin közüne.

     

    Emanet canım tenimde oldukça seni havale ediyorum yerin göğün sahibine.

    Zulümlerinden dolayı ben de sarılıyorum şanı yüce Allah’ın sımsıkı ipine.

     

    Atını nallamış düşmüşsün peşime, nefes aldırmadan ha bire kovalıyorsun.

    En ağılı hançerleri, sana sevdalı gönlümün tam ortasına saplıyorsun.

     

    Sende vefanın “V”si yok. Olsaydı şayet senin için yaptıklarımı takdir ederdin.

    Otuz altı yıllık kocanı ve beş çocuğunun babasını sen de ben gibi severdin.

     

    Her konuda ahkâm kesiyor beni hiç mi hiç beğenmiyor hor ve hakir görüyorsun.

    Her eve geldiğimde, uğursuz baykuşlar gibi ötüyor boşu doluya doluyu da boşa vuruyorsun.

     

    Senin de vakti zamanı geldiğinde, bir gün mutlaka öleceğini niçin tefekkür etmiyorsun.

    On yıldan beri bana karşı her zaman nankörlük ediyor, yaptıklarımı bir anda inkâr ediyorsun.

     

    Fani dünyanın nimetleri almış aklını başından, hiç ölmeyecek gibi yaşayacağını zannediyorsun.

    Sana meftun gönlümdeki kıymet ve değerini, kendin boşu boşuna bitiriyorsun.

     

    Vallahi, billahi, tallahi bunları yazmaktan, gına geldi haddinden fazla yoruldum bitap düştüm.

    Senin dırdırından kurtulmak için karanlık çıkmaz sokakları kendime en şatafatlı yuva edindim.

     

    Allah peygamber aşkına, düş yakamdan! Beni bana bırak! Bırak ki ben de biraz güleyim!

    Dua ve niyazım odur ki, elden ayaktan düşmeden, sana da muhtaç olmadan bir an önce öleyim!

     

    Yediğim içtiğimden bırakmıyorsun bir tat bir lezzet alayım taamlar olmuş bana çok yavan.

    Beni anlamıyor veya anlamak istemiyorsun ama çektiklerim insan gibi insanlara oluyor ayan.

     

    Sen acıma duygunu kaybetmiş kızgın kum çöllerinde yolcu olmuşsun. Azığın bitmiş ama haberin yok.

    Kaybetmişsin basiretini, görülmesi gerekenleri görmüyorsun, herkesi kendin gibi sanıyorsun tok.

    Bana bu yaptıkların Gayretullah’a dokunuyor şimdi, iki yakan bir araya gelmez inşa Allah.

    Taşlaşmış gönlünde, Vedud esmasının zerresi yok. Alıyorsun ha bire ben gibi birinden vebal ile ah.

    19/ Ağustos/ 2021

    Yazarın Diğer Köşe Yazıları
    • Haber Ara

    • Gazete Manşetleri

  • Son Eklenen